EnergyJoy typewriter script.JPG

28 juli 2021 door Lisette Lucas:

Script:

Podcast 78. Omarm Je Trigger, Erken De Emotie, Doorbreek Het Patroon En Kom Er Krachtiger Uit Dan Ooit Te Voren! + 5 Stappen

 

  • Ken je dit? Iets triggert je en je vervolgens nemen je emoties een loopje met je…

 

  • In deze podcast: Ontdek de kern van je trigger.

 

  • Je zal versteld staan van de echte emotie.

 

  • Zodra je dit inziet, begrijpt en de stappen zelf toepast zal je leven direct shiften!

 

 

Welkom bij Podcast 78!

 

Geweldig dat je erbij bent!

 

Emoties, wow….. als empathisch, sensitief, gevoelig of misschien zelfs hoogsensitief persoon weet je als geen ander hoe het is om te voelen. Diep te voelen. Dat kan prachtig zijn, je ervaringen kunnen intens zijn. Genieten, waarderen, dankbaarheid, creaties, verwondering van subtiele schoonheid, een geur, een kleur, een geluid, het liefdevol omarmen. Alle prachtige facetten van emoties die je intens kunnen laten ontspannen, bloeien en groeien. Emotionele frequenties die je energie direct shiften. 

 

Dat is de positieve, fijne kant van emoties en sensitief zijn. Emoties die je vullen met blijdschap, denk aan de EnergyJoy vibe. EnergyJoy, de naam van mijn podcast, de naam van mijn bedrijf. De frequentie waar ik in leef. De vibes die je laten lachen, emoties die je vredig laten voelen, laten genieten in het moment. 

 

En dan…. Ja dan… heb je de andere kant van emoties. De zwaardere kant of heel zwaar benoemd: De negatieve kant van emoties.

 

Maar om er meteen licht op te laten schijnen: Deze podcast is er om je te helpen shiften, shiften naar de vibe van EnergyJoy en daar voorbij! 

Dus, als je echt wilt transformeren, veranderen en groeien in je leven dan wil ik nu zeggen: Stop met multitasken en let op! Echt, geen geintje, wat ik ga delen kan op dit moment direct je leven veranderen. Ja, heb ik je aandacht?!

 

Want als je met zwaardere emoties loopt als boosheid, een gespannen, onrustig gevoel, verdriet of je verdrietig voelen, eenzaamheid. 

 

Dan kan dit je enorm helpen. 

 

Laatst gebeurde er bij mij iets wat spontaan een intens verdriet triggerde. Echt, out of the blue. Ik was erdoor overvallen omdat ik dacht dat ik echt al heel veel had getransformeerd en doorbroken de afgelopen jaren.

 

Nou, niet dus… want opeens was dat moment daar. Ik stuurde in een blije, gelukkige, dankbare vibe een berichtje naar iemand die me heel, heel dierbaar is. Voegde daar een visuele herinnering aan toe van vele jaren geleden. Puur vanuit mijn beleving, perceptie en herinnering naar, voor mij, een fijn en dierbaar moment. 

 

En toen gebeurde het. De reactie hierop was het compleet tegenovergestelde van mijn persoonlijke ervaring en dankbare emoties gekoppeld waren aan dat specifieke moment, dag en tijd op dat moment van jaren geleden.  

 

Ik schrok ervan en werd direct overvallen en overmand door een intens verdriet. Er werd daar iets geraakt wat ik aanvankelijk niet begreep en het nam me echt even over. En ja, ik liet mijn emoties de vrije loop. 

 

En toen dacht ik ineens, nadat mijn tranen waren opgedroogd.

Hé, wacht eens even? 

Wat gebeurt er hier? 

Waarom zijn deze emoties nog zo intens aanwezig? 

Wat wordt er hier getriggerd? 

Waarom raakt dit me zo diep? 

 

Want eerlijk, bij mij activeert het meteen een nieuwsgierigheid. En ja, ook wel een frustratie wat vervolgens ook weer een interessante emotie is om in te duiken. 

 

Dus de vraag die ik mezelf stelde: Wat willen deze getriggerde emoties mij vertellen? 

Wat zit hieronder? 

En vanuit die frustratie: Welke lagen heb ik over het hoofd gezien?

 

Dus ik ging voor mezelf de emoties proberen te ontleden en ontcijferen. 

 

En dat deed ik heel simpel. Ik stelde mijzelf gewoon deze vraag. Schrijf het desnoods voor jezelf ook op. Als je dit traject mee wilt volgen. 

 

Wat voelde ik nou echt op dat moment?

Ten eerste: Verdriet

Ik was emotioneel en in tranen. Diep geraakt. 

Op zich bijzonder want ik weet inmiddels dat wat een ander tegen mij zegt puur een afspiegeling is van de belevingswereld van die persoon.

En dus ook niets met mij te maken heeft. 

Dus het feit dat het me zo triggerde gaf aan dat het iets in mij spiegelde en aanraakte wat geheeld en getransformeerd mag worden.

En daar ging ik. 

Ik omarmde de trigger, de emotie en in dit geval dus: Het verdriet. 

Ik erkende het en voelde het. En ging vervolgens als het ware door de bovenste laag heen. 

De laag die zich in de emotie verdriet uitte.

Dus ik voelde het verdriet en werd nieuwsgierig wat daaronder lag. Dus ik zakte door die laag heen. 

Vlak daaronder lag frustratie. En toen ging ik door die laag van frustratie heen. Wat zat daar onder?  Daaronder kwam ik ook boosheid tegen.

En vanuit die laag gebeurde het. Toen ik door die boosheid heen ging. 

 

Daar voelde ik meteen, het voelt als: Niet gezien worden en niet begrepen worden. 

Ahhhh…… dacht ik. Nu komen we ergens. 

Dus ik ging die emoties van het niet gezien worden en niet begrepen worden omarmen.

 

Hoe voelde dat? 

Het gaf me direct het gevoel van kleiner worden, letterlijk en figuurlijk, teruggaan naar vroeger. En nog iets absoluut essentieels: Een gevoel van niet goed genoeg zijn en het niet waard zijn. 

 

Het bracht me terug naar mijn 1e vriendje in mijn tienerjaren. 

Daar herkende ik dit gevoel van. Althans, dat was mijn 1e gevoel …. Ik dacht dat daar de kern lag. 

 

Maar terwijl ik dit uitspreek voel ik dat ik nog verder terugga. Ik ga terug naar de kleine Lisette die het zo goed bedoelde en die vervolgens op haar plek gezet wordt. Ik hoor de stem van mijn vader die kortaf kon reageren wat intens pijnlijk kon zijn en me zo verdrietig maakte als klein meisje. 

 

Dan kroop ik ineen. Ik hou zielsveel van mijn vader. Begrijp me niet verkeerd maar hij kon dominant zijn en heel kortaf, ongeïnteresseerd reageren. Puur omdat hij veel stress en spanning aan zijn hoofd had vanwege het bedrijf en alles wat er gaande was. (Ja, dat weet ik nu. En dat begrijp ik nu.) Maar de kleine Lisette begreep dat niet. En voelde zich dus niet gezien, niet begrepen en kreeg daardoor ook het gevoel dat ze niet goed genoeg was, het niet waard was en niet geliefd was. 

 

Iets wat zo, zo essentieel is om van je ouder(s)/ verzorgers te krijgen. Te ontvangen en te voelen vooral. 

Ik heb trouwens het gevoel dat ik op dat moment rond de 4 jaar was trouwens…. Terwijl ik dit vertel. Dus daar ligt de kern!

 

Eureka moment! Ik heb de meest essentiële trigger gevonden! Wow! En zo zie je. Het is eigenlijk zo simpel maar intens krachtig en helend! 

En hier ligt de sleutel! 

 

Ik heb het verdriet niet weggeduwd! Wat eigenlijk de meest makkelijke en natuurlijke manier is. Want we willen weglopen van verdriet. Het niet meer voelen. 

Maar inmiddels weet ik. En deze is ook heel belangrijk om te onthouden. Echt! Neem deze mee: De emoties die zich niet in tranen kunnen uiten, kunnen veroorzaken dat andere organen gaan huilen. 

In het Engels klinkt het mooier: The feeling that can’t find it’s expression through tears will cause other organs to wheep.’

 

Dat heb ik aan den lijve ondervonden toen de melanoomkanker zich openbaarde een aantal jaren geleden. Notabene op mijn arm. Zeg maar de troostplek waar je iemand over aait en troost en moed inspreekt. 

Dus ja ik kan nu zeggen. Gelukkig, ik ben door het oog van de naald gekropen. Maar ik weet zeker dat het emoties waren die ik voor me hield. Niet over sprak, binnen hield. Zoals ik het heb geleerd. Niet over praten, niet over praten wat er in de familie gaande is en vooral doen alsof alles goed is. 

En ja, dat is toen letterlijk onderhuids aan me gaan vreten. De tranen, het verdriet wat zich allemaal afspeelde in de diepere lagen moest zich op een andere manier uiten…. Hé, ‘cause other organs to wheep.’ Dat bleek. Ik heb daardoor oog in oog met de dood gestaan. Zo voelde het ook. Het was een absoluut krachtige en hele pijnlijke les die ik nu als ik terugkijk als parel van wijsheid en diepgang met jou kan en mag delen. 

 

Dus daarom weet en begrijp ik nu: Omarm je trigger! Omarm de emotie! Kijk ernaar! Wordt nieuwsgierig, zak door die lagen heen en kijk en voel wanneer het voor het eerst is ontstaan.

 

Als volwassen Lisette kan ik nu terugkijken en begrijpen dat de 4-jarige Lisette verdrietig werd van de ‘kortaf reactie’. En de emoties die daarbij kwamen. 

Maar nu begrijp ik dat het niets met mij te maken had. En dat mijn vader ook toen heel veel van mij hield net als nu. En zelfs al zal dat niet zo zijn geweest dan zou het nog steeds los staan van mij. Ik triggerde hoogstens als jong meisje iets wat bij hem weer iets triggerde vanuit een oud stuk van hemzelf. En dat is iets wat ik ook weet. Hij is wat dat betreft streng opgevoed en in toom gehouden.  

 

Dus op deze manier via dit inzicht krijgt de zware emotie direct een andere lading! 

 

Dus ja, kan ik nu oprecht zeggen. Ik ben dankbaar voor de reactie die ik laatst kreeg. In dat moment eerlijk voelde dat niet zo. Maar toen ik het transformeerde kon ik zeggen dat ik het waardeerde en vooral de eerlijkheid bewonderde. En het kunnen uitspreken daarvan. Want dat is iets wat ik eigenlijk niet kende op die manier. 

 

Ik heb het omarmd en dus niet direct vanuit pijn gereageerd op dat moment. Wat heel makkelijk had gekund. Maar puur vanuit liefde. 

Ik heb er even wat tijd overheen laten gaan. 

Maar vooral liefde voor de ander, liefde voor alles en iedereen en bovenal: Liefde voor mezelf. 

Iets wat mij enorm heeft geholpen om een oud stuk te helen en een trigger onder ogen te zien.

 

Dus ik stuur liefde naar alle lagen die deze emoties hebben ervaren en nog gaan ervaren. Want er zullen altijd triggers voorbij blijven komen. Eerlijk is eerlijk. Life being life zullen we maar zeggen. Net als de eb en vloed, het is altijd in beweging. En dat hoort bij het leven. Dat maakt het prachtig, krachtig en soms moeilijk.  Maar we kunnen alleen maar de mooie momenten erkennen en herkennen op het moment dat we de mindere hebben omarmd. 

 

Het belangrijkste is: Hoe ga je ermee om? 

 

Reageer je direct vanuit pijn of vanuit een echte, authentieke plek. De plek die in ieder van ons huist. Vrij en bevrijd van oude stukken die meestal niet eens van jou zijn! Dat bleek dus ook maar weer bij mij.

 

En daarom zeg ik: Omarm je trigger! Omarm je emoties! Denk maar weer aan die ui van podcast 75. Die lagen. 

Mijn verdriet lag aan de oppervlakte als eerste reactie. 

Voor een ander kan dat boosheid, frustratie, onrust, leegte of bijvoorbeeld eenzaamheid ervaren.

 

Ik heb het verdriet vanuit een nieuwsgierige intentie en diep verlangen om door te groeien en transformeren beetgepakt. Alsof ik de detective over mijn eigen leven ben.

Ik zakte door de lagen heen, als de laagjes van de ui. Heel eenvoudig en makkelijk, je emotie wijst je de weg. En vertrouw op het allereerste wat naar boven komt. Want dat is die laag. 

 

Dus ik ging als vanzelf naar het gevoel en de emoties van: niet begrepen worden, niet gezien worden. En eerst dacht het dat het in mijn tienerjaren was ontstaan door mijn 1e grote liefde. Die n